(Untitled)

Ich dachte mir, das alte Stück hier kann ich auch mal öffentlich machen hier. Die ursprügliche Fassung ist erschienen in dem Buch „Öllern“ (Wachholtz 2012).

Kien Kinnerstuuv

Dat wat en reinen Slumpslag, dat ik ut dat Eik kropen kweem. Dat harr ok allens heel anners lopen kunnt. So nau verklaren kann ik neet, hum ik daar Dank för seggen sull. Mag wesen, dat Helios de Dag en bietje wat dichter bi mien lüttje Nüst vörbi flegen was un neischiererg daar en Settje wielde. Man dat mag ok nettso wesen, dat de Kabauters deep binnen de Eer togang wassen un de Barg, waar dat Ei up legen dee, Füür un Ask speien leten. Liekvööl – Warmte umfaatde dat Ei un wook dat up, wat d’r binnen satt. Un dat was ik.

[Den gesamten Eintrag lesen…]