Ich dachte mir, das alte Stück hier kann ich auch mal öffentlich machen hier. Die ursprügliche Fassung ist erschienen in dem Buch „Öllern“ (Wachholtz 2012).

Kien Kinnerstuuv

Dat wat en reinen Slumpslag, dat ik ut dat Eik kropen kweem. Dat harr ok allens heel anners lopen kunnt. So nau verklaren kann ik neet, hum ik daar Dank för seggen sull. Mag wesen, dat Helios de Dag en bietje wat dichter bi mien lüttje Nüst vörbi flegen was un neischiererg daar en Settje wielde. Man dat mag ok nettso wesen, dat de Kabauters deep binnen de Eer togang wassen un de Barg, waar dat Ei up legen dee, Füür un Ask speien leten. Liekvööl – Warmte umfaatde dat Ei un wook dat up, wat d’r binnen satt. Un dat was ik.

Dat was wiss neet stuur, daar ruut to komen. Man denn satt ik daar un wuss neet so recht, wat to doon un wat to maken, waar ik was, well ik was. Wo ik was. Ik weet neet, wo lang ik denn allenig döör de Wereld streek. Höörde of sach ik wat, dat ik neet begriepen kunn, verstoppde ik mi. Man dat was doch en Wunner, dat Unnereerdsken, Busebellers of anner Oolkerts mi nooit gewahr wurren.

Doch as ik denn ins s’mörgens mien Ogen updee, daar satt de oll Indiaanerhoovdling tegen mi. Un he wurr mien Fründ, wenn ok he faken raar Tüüg quetelde. Man he froog ok de Fraag, waar ik naderhand en lang Tied mit umlopen dee. „Well bünd dien Ollen?“

„Ik hebb kien Ollen.“
„Elk un een hett Ollen.“
„Ik bün ut en Ei kropen, ik hebb kien Ollen.“
Man daar bleev he bi: „Elk un en hett Ollen. Elk un een kummt van enerwaars weg.“

Dat wassen nu heel neei Dachten för mi un ik versöchtde, daar wat mehr um to weten to kriegen. Man bi mien oll Hoovdling kunn een nooit weten, wat he wo menen dee, wennher he eernst prootde of wennher he sien raar Spijöök dreev. Ik lööv, dat kweem van dat sünnerbaar Tüüg, wat he alltied in sien Piep smöken dee.

„Mutt ik denn weten, well mien Ollen bünd?“ froog ik hum. „Dat mutt kien een. Man elkeen sall weten, wat hum sülvst utmaken deit. Un wo sall en gewahr worden, waar he hen geiht, wenn he neet kennt, waar he weg kummt. Kiek an mi: Boren hett mi dat wiede Land, grootmaakt hett mi de grote Baar, mien Mester was de krachterg Bull un de Tied is mien Weg. Mien Ofkamst is mien Wiesder.“ He trukk en depen Toog ut sein Piep un dat leet, as wen sein Ogen na binnen keken.

„Verstah’k neet“, sää ik.

„Ik ok neet“, anterde he. „Man ik weet, dat een weten sall, wat he is. Sünner Ollen is dat stuur.“ Dat hulp mi neet en Endje wieder. „Un wat maak ik nu“?

„Kiek, Fent“, sää he. “Ik lööv, du hest d’r en groot Kans. Een Kans, wat anner Lüü meest neet tostahn word. De lege Steden, wat dien Ollen bünd, de magst du sülvst fulldoon.“

Ik begreep, dat ik in mien Leven still stunn. Dat gung neet wieder, so lang as ik sülvst neet kumpleet was. Mi düchde of un to sogaar, dat dat Leven rüggels leep of ok rechterhand un luchterhand utbreken dee. Ik kunn neet na mien Norden to, wenn ik neet wuss, waar mien Süden was. So kwam dat, dat ik mien oll Indiaanerhoovtling verleet um to söken.

Nee, söken is d’r neet dat recht Woord för. Kieken. Kieken, wat in’t Anbodd was.

Man dat harr mi bold verneelt, de Wereld was en stuven Oort för een as ik een bün. Insücht un Weten gaff dat noit un nargens för nix. Up elk, wat helpen wull, kwammen hunnert Verleiders, van de ik nix as Quaads to verwachten harr.

Tolesd geböhrde dat, dat de Weg mi torügg to mien Indiaanerhoovtling ledd. He keek mi an, sach de hilig Graal in mien Hand, dat güllen Vlies um mien Schullers to, dat Sweert Mimung an mien Gördel un de Helm van Radbod up mien Kopp, Düvel sein dree güllen Haaren as mien Snöörbannen un de hele Barnsteenkamer up de Rügg van mien oll Esel.

Denn sää he tegen mi: „Magst ok en Piep mit mi smöken?“

Ik gung bi hum sitten un stook mi en Piep an. As wi denn en Settje so still binanner satten, wurr ik en bietje ungedürig. Ik wull hum allens vertellen. Wull hum seggen, dat ik nu wussd, wo dat in mien Leven wieder geiht. Ik wull an hum seggen: „Ik bün ut en Ei kropen, man ik weet waar ik weg koom, well ik bün un waar dat ‚Liekut‘ van mien Leven liggt.“ So froog ik hum: „Wullt gaar neet weten, waar ik was un wat ik beleevt hebb?“

„Nee“, sää he. „Kann so good neet west hebben. Du hest mit dat Smöken anfungen.“

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.

Diese Website verwendet Akismet, um Spam zu reduzieren. Erfahre mehr darüber, wie deine Kommentardaten verarbeitet werden.